Waarom deze site bestaat

De afgelopen vijftien jaar is het aantal verwijzingen voor genderzorg vertienvoudigd. De demografie verschoof: waar de Dutch Protocol-studies werkten met kleine groepen, een vroege debutleeftijd en uitgebreide psychologische screening, ziet de praktijk nu vooral adolescente meisjes zonder vroege voorgeschiedenis en met meerdere psychiatrische comorbiditeiten. Lisa Littman noemde dit patroon Rapid Onset Gender Dysphoria; haar publicatie werd gecanceld en daarna in versie 2 opnieuw uitgegeven.

De wetenschap loopt achter de praktijk aan. De Cass Review (2024) concludeerde dat het evidence-niveau voor puberteitsblokkers en hormonen bij minderjarigen "remarkably weak" is. De Zweedse SBU en het Finse Cohere kwamen tot dezelfde conclusie. Het Britse NICE-rapport vond de studies van zeer lage kwaliteit. Toch geldt in Nederland nog steeds het affirmatieve model.

Auteurs als Helen Joyce ("Trans"), Abigail Shrier ("Irreversible Damage"), Hannah Barnes ("Time to Think") en Kathleen Stock ("Material Girls") hebben gedocumenteerd wat clinici achter gesloten deuren al jaren melden: dat de doorlooptijden te kort zijn, dat dwarsdenkers worden weggewerkt, en dat de geleefde gevolgen voor patiënten te weinig worden gevolgd. Deze site bundelt die documentatie en geeft ruimte aan stemmen die elders het zwijgen wordt opgelegd.

Wij zijn niet anti-trans. Wij zijn anti-onzorgvuldigheid, anti-doctrine en anti-zwijgen. Volwassen trans-mensen die na zorgvuldig onderzoek transitioneren verdienen toegankelijke en kwalitatieve zorg. Kinderen en adolescenten verdienen meer dan een lopendebandprocedure waarvan de uitkomsten niet worden bijgehouden.

Lees meer over deze site en waarvoor we staan — of zie het debat, de detrans-pagina en de bibliotheek.