vele stemmen, één plek
vele stemmen, één plek
Niet één verhaal — vele verhalen.
Stemmen uit de transgemeenschap die in de officiële kanalen zelden aan bod komen — detrans, dissidente trans-mensen, ouders en professionals, bijeengebracht op één plek.
10×
meer verwijzingen in vijftien jaar
4
landen herzagen hun richtlijn
21
stemmen samengebracht
21
twistpunten uitgelicht
Stemmen
Samengestelde getuigenissen van detrans, naasten, clinici en dissidente activisten.
Detrans
Wie transitioneerden en terugkeerden — verhalen, communities, films en cijfers.
Debat
21 twistpunten in de transzorg, telkens eerlijk van twee kanten belicht.
Bibliotheek
Boeken, rapporten, films en podcasts — de documentatie achter het debat.
Trans-mensen zijn geen monoliet
Wie afwijkt van de geldende activistische lijn — wie twijfelt aan vroege medische ingrepen, wie detransitioneert, wie ouder is en zich zorgen maakt, wie professional is en de onderbouwing zwak vindt — wordt zelden gehoord. Hier wel.
Ik had nooit aan de remmers moeten beginnen. Niemand vroeg waar mijn dysforie écht vandaan kwam.
— Sanne, 26, detrans
Als trans-man wil ik gewoon kunnen zeggen: vrouwensport is geen plek voor mij. Daar word je voor uitgekotst.
— Tom, 34, trans-man
Mijn kind kreeg in drie gesprekken een verwijzing. Dat is geen zorg, dat is een lopende band.
— Moeder, anoniem
Ik ben psycholoog. Ik mag mijn cliënten niet meer onbevooroordeeld onderzoeken. Dat is geen ethische zorg.
— Hulpverlener, anoniem
Ik leef al twintig jaar als trans-vrouw. Maar ik ben geen vrouw en wil dat ook niet beweren.
— Wouter, 51, trans-vrouw
AGP/autogynefilie is een parafilie, geen identiteit. Dat eerlijk benoemen helpt mij meer dan het ontkennen.
— Jan, 42
Waarom deze site bestaat
De afgelopen vijftien jaar is het aantal verwijzingen voor genderzorg vertienvoudigd. De demografie verschoof: waar de Dutch Protocol-studies werkten met kleine groepen, een vroege debutleeftijd en uitgebreide psychologische screening, ziet de praktijk nu vooral adolescente meisjes zonder vroege voorgeschiedenis en met meerdere psychiatrische comorbiditeiten. Lisa Littman noemde dit patroon Rapid Onset Gender Dysphoria; haar publicatie werd gecanceld en daarna in versie 2 opnieuw uitgegeven.
De wetenschap loopt achter de praktijk aan. De Cass Review (2024) concludeerde dat het evidence-niveau voor puberteitsblokkers en hormonen bij minderjarigen "remarkably weak" is. De Zweedse SBU en het Finse Cohere kwamen tot dezelfde conclusie. Het Britse NICE-rapport vond de studies van zeer lage kwaliteit. Toch geldt in Nederland nog steeds het affirmatieve model.
Auteurs als Helen Joyce ("Trans"), Abigail Shrier ("Irreversible Damage"), Hannah Barnes ("Time to Think") en Kathleen Stock ("Material Girls") hebben gedocumenteerd wat clinici achter gesloten deuren al jaren melden: dat de doorlooptijden te kort zijn, dat dwarsdenkers worden weggewerkt, en dat de geleefde gevolgen voor patiënten te weinig worden gevolgd. Deze site bundelt die documentatie en geeft ruimte aan stemmen die elders het zwijgen wordt opgelegd.
Wij zijn niet anti-trans. Wij zijn anti-onzorgvuldigheid, anti-doctrine en anti-zwijgen. Volwassen trans-mensen die na zorgvuldig onderzoek transitioneren verdienen toegankelijke en kwalitatieve zorg. Kinderen en adolescenten verdienen meer dan een lopendebandprocedure waarvan de uitkomsten niet worden bijgehouden.
Lees meer over deze site en waarvoor we staan — of zie het debat, de detrans-pagina en de bibliotheek.